homepage

Amedeo Policante - Assistant Professor, Department of Politics, History and International Relations, University of Nottingham

 

Περίληψη

Ο Fernand Braudel είχε κάποτε αποφανθεί ότι «στη Μεσόγειο, ακόμη και κατά τον 17ο αιώνα, συνήθως δεν χρησιμοποιούνταν οι έννοιες της πειρατείας και των πειρατών⋅ οι άνθρωποι μιλούσαν για κούρσος και κουρσάρους, και η διάκριση αυτή, ξεκάθαρη σε νομικό επίπεδο, είναι υψίστης σημασίας».

Ακολουθώντας τον Braudel, αναπτύσσεται η σημασία της εν λόγω εννοιολογικής και ιστορικής διάκρισης, εστιάζοντας στη συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία που οδήγησε στην αμετάκλητη κρίση αυτής της διαφοροποίησης. Στην πραγματικότητα, μόλις μεταξύ 18ου και 19ου αιώνα η έννοια του πειρατή περιέβαλε τη Μεσόγειο Θάλασσα ως μέρος της Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής δημόσιας συζήτησης, ιδιαίτερα εναντίον των Βερβερικών πόλεων της Βορείου Αφρικής (Μπαρμπαριάς). Στην ανακοίνωση υποστηρίζεται ότι αυτή η ρητορική μεταστροφή έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαγραφή μιας μακράς, περιφερειακής ιστορίας διπλωματικής ανταλλαγής και διεθνούς ισότητας, προετοιμάζοντας το έδαφος για την Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία. Ειδικότερα, η εισαγωγή της παράδοξης έννοιας του «κράτους-πειρατή» που περιλαμβάνεται στη διεθνή κοινότητα μόνο με τη μορφή ενός πάντοτε-ήδη αποκλεισμένου Άλλου νομιμοποίησε νέες μορφές στρατιωτικού παρεμβατισμού, ο οποίος αιωρείται σε μια γκρίζα ζώνη μεταξύ πολέμου και ειρήνης. Σήμερα, η εικόνα του «κράτους-τρομοκράτη» και του «κράτους-απατεώνα» ανοίγει τον δρόμο για παρόμοιες ρητορικές και στρατηγικές κινήσεις. Υπό αυτή την έννοια συνεπώς, η ιστορία των κούρσων (corsa) –και ο τρόπος με τον οποίο μεταμορφώθηκε σε μια μονοσήμαντη αντιπαράθεση μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας– είναι στην πραγματικότητα η ιστορία του δικού μας παγκόσμιου Αυτοκρατορικού παρόντος.

 

Video

Presentation

© 2019 Sylvia Ioannou Foundation
All rights reserved. Designed by Steficon S.A.